ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅದು ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಅಲೆದಾಡಿದ ಮೇಲೆ, "ಸಾಕಪ್ಪ ಈ ಕಾಡು!" ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಕಾಡು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಕಾಡು ಪ್ರತಿಸಾರಿ ಹೊಸದೊಂದು ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾಸಲ್ ರಾಕ್ ಹತ್ತಿರದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಕುವೇಷಿ ಎಂಬ ಊರಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸೇತುವೆ ಇದೆ. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ನೀರಿನ ಕೊಳ. ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಕ್ಷಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಅದು ಒಂದು ಇಗ್ರೆಟ್ (Egret) ಇರಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದರ ಮೈಬಣ್ಣ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಇಗ್ರೆಟ್ಗಳಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಡು ಬೂದು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿತ್ತು.
ನಾನು ಯಾವುದೇ ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಅದನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ, ನನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೆಗೆದು ಅದರ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದೆ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ವಿಡಿಯೊವನ್ನೂ ಮಾಡಿದೆ.
ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು, ಅದು ವೆಸ್ಟರ್ನ್ ರೀಫ್ ಇಗ್ರೆಟ್ (Western Reef Egret) ಆಗಿತ್ತು.
ಇಂದಿಗೂ ಆ ವಿಡಿಯೊವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ನೀರಿನ ಕೊಳ, ಸುತ್ತಲಿನ ಹಸಿರು, ಆ ಪಕ್ಷಿಯ ನಿಧಾನವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು, ಕಾಡಿನ ಪ್ರಶಾಂತತೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತವೆ.
ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೇ ಕಾಡು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಚ್ಛಂದತೆ, ಆ ಸೌಂದರ್ಯ, ಆ ಮೌನ, ಪ್ರತಿದಿನ ಸಿಗದ ಆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳು... ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಅನುಭವಿಸಿದರೆ, ಕಾಡು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ಚಟವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕೆನಿಸುವ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
 |
| ಅದು ವೆಸ್ಟರ್ನ್ ರೀಫ್ ಇಗ್ರೆಟ್ (Western Reef Egret) ಆಗಿತ್ತು. ಚಿತ್ರ: © ಶ್ರೀಕಾಂತ |
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ